Het Parool

“SILO 8 heeft het allemaal: scherpe, emotionele dialogen, grappige fratsen (zoals het hilarische rollator-quad wedstrijdje, veel leuker dan de Formule 1 race) en geweldige livemuziek.”

de Volkskrant

“Met SILO 8 heeft Theatergezelschap Vis à Vis het openluchttheater bol doen staan van het soort zinderende actie dat normaal alleen in films is te zien.”

Over SILO 8

Moniek Merkx en Dorien Folkers (regie SILO 8)

We worden steeds ouder, er zijn te weinig handen aan het bed en de zorgkosten rijzen de pan uit. Regieduo Moniek Merkx en Dorien Folkers zetten hun tanden in het veertien jaar oude stuk SILO 8. Een voorstelling over de afbraak van de verzorgingsstaat die anno 2024 misschien wel actueler is dan ooit.

Hulpbehoevende bejaarden in een verzorgingshuis. Hoe maak je daar aantrekkelijk theater van?

Moniek: “Vis à Vis vergroot een actueel thema uit tot in het absurde met een hoop spektakel. We steken de draak met de vreselijke protocollen en het efficiëntie-denken in ons zorgsysteem. SILO 8 is een dystopie en een komedie tegelijk. Het is een parodie op onze verzorgingsstaat waar de neoliberale wind doorheen heeft gewaaid. Verpakt als grappige maatschappijkritiek. Daarbovenop zet Vis à Vis weer veel low tech in. Retro knutselwerk, houtje touwtje met de hand gemaakt, niks AI. De innovatieve low tech is, denk ik, het grootste sexappeal van Vis à Vis, daar komen de bezoekers echt voor.”

Dorien: “SILO 8 zie ik als een soort fantasierijke nachtmerrie waarin het economisch denken in de zorg volledig is doorgeslagen. We vangen de tijdsgeest in een karikatuur van de werkelijkheid. We gaan over the top, er kan gelachen worden maar het blijft toch herkenbaar. Ook vind ik het een hoopvol verhaal over hoe veerkrachtig de mens is.”

Hoe kijken jullie zelf tegen het huidige zorgsysteem aan?

Dorien: “De menselijke maat is al aan het verdwijnen, merk ik. Er wordt steeds minder echt gekeken en geluisterd. Zorgpersoneel zit vastgeplakt aan hun scherm. De zorgschaarste bestond natuurlijk al toen het stuk in 2010 werd gemaakt. Sindsdien komt de vergrijzingsgolf alleen maar dichterbij. Terwijl het zorgbudget en de capaciteit in het ziekenhuis alleen maar minder worden. Dat geeft een enorme frictie.”

Moniek: “De overheid heeft de zorg steeds meer overgedragen aan de markt. Dat is niet altijd goed. Wij komen nog uit de tijd van het verplichte ziekenfonds. Misschien was dit wel inefficiënt, maar nu zijn de verzekeraars de baas en bepalen zij wat wel en niet mag. Artsen en verplegers zouden toch vooral op hun eigen expertise moeten kunnen varen. Niet alles is te standaardiseren. Zuster Jessica uit SILO 8 die rondracet op haar segway symboliseert die enorme werkdruk. Vastgeplakt aan haar computerscherm verzorgt ze meerdere SILO’s tegelijk.”

Wat willen jullie teweegbrengen bij bezoekers?

Dorien: “SILO 8 zie ik als een blijvende waarschuwing voor de toekomst. Wat gebeurt er als we slecht voor elkaar zorgen? Vis à Vis visualiseert hoe het is geen identiteit te hebben en als nummer behandeld te worden. Door veel humor en slapstick in te zetten, wordt een maatschappelijk probleem toegankelijk en hilarisch.”

Moniek: “Ik zie SILO 8 ook wel als een oproep voor burgerlijke ongehoorzaamheid. Of ieder geval een uitnodiging om zelf na te blijven denken en te handelen. We hopen dat vakmensen met een groot en warm hart zich blijven inzetten voor de zorg.”